UPSC ARTCILE – 1 -TAMIL UNDERSTANDING SECULARISM IN INDIA

Indian Polity & Governance (GS Paper 2) & Indian Society (GS Paper 1) 

பின்னணி: கேரளாவின் மதச்சார்பற்ற கட்டமைப்பைப் பாதுகாப்பதன் முக்கியத்துவத்தை ஒரு கருத்துப் பகுதி விவாதிக்கிறது. இதில் ஸ்ரீ நாராயண குரு போன்ற சமூக சீர்திருத்தவாதிகளின் பங்களிப்புகளையும், சாதி அமைப்பை எதிர்த்து நல்லிணக்கத்தை மேம்படுத்துவதில் அவர்களின் பங்கையும் குறிப்பிடுகிறது.

இந்தியாவில் மதச்சார்பின்மையைப் புரிந்துகொள்ளுதல்

மதச்சார்பின்மை, ஒரு பொதுவான பார்வையில், அரசின் விவகாரங்களிலிருந்து மதத்தைப் பிரித்து வைப்பதைக் குறிக்கிறது. இருப்பினும், இந்திய மதச்சார்பின்மை மாதிரி தனித்துவமானது மற்றும் நுணுக்கமானது. இது மேற்கத்திய நாடுகளில் காணப்படுவது போல் ஒரு கடுமையான பிரிவினையை (“பிரிவினைச் சுவர்” – “wall of separation”) ஆதரிக்கவில்லை, மாறாக ஒரு “கொள்கை ரீதியான இடைவெளியை” (“principled distance”) பின்பற்றுகிறது. இதன் பொருள், அரசு அனைத்து மதங்களிலிருந்தும் ஒரு மரியாதைக்குரிய தூரத்தை பராமரிக்கிறது மற்றும் சமத்துவம், நீதி போன்ற அரசியலமைப்பு விழுமியங்களைத் தக்கவைக்க மத விஷயங்களில் தலையிட முடியும். இந்தியா போன்ற பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஒரு நாட்டின் ஒற்றுமையையும் ஒருமைப்பாட்டையும் பராமரிக்க இந்தக் கருத்து மிகவும் இன்றியமையாதது. மேற்கத்திய மதச்சார்பின்மை “எதிர்மறையானது” (“negative”), இது தேவாலயத்தையும் அரசையும் கடுமையாகப் பிரிப்பதை வலியுறுத்துகிறது. இந்திய மதச்சார்பின்மை “நேர்மறையானது” (“positive”), இது கொள்கை ரீதியான அரசுத் தலையீட்டையும் அனைத்து மதங்களின் சமமான ஊக்குவிப்பையும் அனுமதிக்கிறது. இந்திய மாதிரி, ஆழமாக வேரூன்றிய மதப் பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஒரு சமூகத்திற்காக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது, அதேசமயம் மேற்கத்திய மாதிரி கிறிஸ்தவத்திற்குள்ளான உள்-மோதல்களின் வரலாற்றிலிருந்து உருவானது.

வரலாற்றுப் பின்னணி மற்றும் இந்தியாவில் மதச்சார்பின்மையின் பரிணாமம்

• பண்டைய இந்தியா: மத சகிப்புத்தன்மை மற்றும் பன்மைத்துவத்தின் நெறிமுறைகளை பண்டைய காலங்களிலிருந்தே காணலாம்.
  • அசோகரின் கட்டளைகள் (கி.மு. 3 ஆம் நூற்றாண்டு): முக்கிய பாறைக் கட்டளை XII, வெவ்வேறு மதப் பிரிவினரிடையே சகிப்புத்தன்மையைக் கோருகிறது மற்றும் தனிநபர்கள் தங்கள் மதத்தை மட்டுமல்ல, மற்றவர்களையும் மதிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது.
  • பக்தி மற்றும் சூஃபி இயக்கங்கள் (இடைக்கால இந்தியா): இந்த இயக்கங்கள் உலகளாவிய அன்பு, மனிதாபிமானம் மற்றும் கடவுள் மீதான நேரடி பக்தி ஆகியவற்றை வலியுறுத்தின. மத மரபுகளைத் தாண்டி இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே நல்லிணக்கத்தை மேம்படுத்தின. கபீர், குரு நானக் மற்றும் குவாஜா மொய்னுதீன் சிஷ்டி போன்ற ஆளுமைகள் இதற்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள்.
• சுதந்திரப் போராட்டம் மற்றும் அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையின் விவாதங்கள்:
  • இந்திய தேசிய காங்கிரஸ், அதன் தொடக்கத்திலிருந்தே ஒரு மதச்சார்பற்ற கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தது.
  • மகாத்மா காந்தி (அவரது “சர்வ தர்ம சம பாவம்” – அனைத்து மதங்களுக்கும் சம மரியாதை – என்ற கருத்துடன்) மற்றும் ஜவஹர்லால் நேரு (ஒரு நவீன, அறிவியல் மற்றும் மதச்சார்பற்ற அரசின் தீவிர ஆதரவாளர்) போன்ற தலைவர்கள் இந்தியாவின் மதச்சார்பற்ற கட்டமைப்பை வடிவமைப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றினர்.
  • டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், அரசியலமைப்பு சிறுபான்மையினருக்கான பாதுகாப்புகளை வழங்குவதையும் தனிநபர் சுதந்திரத்தை நிலைநிறுத்துவதையும் உறுதி செய்தார்.
  • அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையின் விவாதங்களின் போது, ஒரு அரசு மதத்தை நிறுவுவதற்கு எதிராக ஒருமித்த கருத்து இருந்தது. கே.டி. ஷா போன்ற உறுப்பினர்கள் “மதச்சார்பற்ற” என்ற வார்த்தையை வெளிப்படையாகச் சேர்க்க முன்மொழிந்தாலும், அடிப்படை உரிமைகளிலேயே (சரத்துகள் 14, 15, 25-30) மதச்சார்பற்ற உணர்வு ஏற்கனவே பொதிந்துள்ளது என்று சட்ட வரைவாளர்கள் உணர்ந்தனர். “மதச்சார்பற்ற” என்ற வார்த்தை இறுதியாக 1976 ஆம் ஆண்டின் 42வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் முகவுரையில் சேர்க்கப்பட்டது.

இந்தியாவில் மதச்சார்பின்மைக்கான அரசியலமைப்பு விதிகள்

இந்திய அரசியலமைப்பு பல்வேறு விதிகள் மூலம் மதச்சார்பின்மைக் கொள்கைகளை உள்ளடக்கியுள்ளது:

• முகவுரை (Preamble): 42வது திருத்தம் (1976) “மதச்சார்பற்ற” (SECULAR) என்ற வார்த்தையை முகவுரையில் சேர்த்தது, இந்தியாவை ஒரு “இறையாண்மை, சமதர்ம, மதச்சார்பற்ற, ஜனநாயக, குடியரசு” நாடாக மாற்றியது.
• அடிப்படை உரிமைகள் (Fundamental Rights) (பகுதி III):
  • சரத்து 14: சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் மற்றும் அனைவருக்கும் சட்டங்களின் சமமான பாதுகாப்பு.
  • சரத்து 15: மதம், இனம், சாதி, பாலினம் அல்லது பிறந்த இடம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டுவதைத் தடை செய்கிறது.
  • சரத்து 16: பொது வேலைவாய்ப்பு விஷயங்களில், மதத்தின் அடிப்படையில் எந்தப் பாகுபாடும் இல்லாமல் சமமான வாய்ப்பு.
  • சரத்து 25: அனைத்து நபர்களுக்கும் மனசாட்சி சுதந்திரத்தையும், சுதந்திரமாக ஒரு மதத்தை ஏற்கவும், பின்பற்றவும், பரப்பவும் உரிமை அளிக்கிறது. (பொது ஒழுங்கு, அறநெறி மற்றும் சுகாதாரத்திற்கு உட்பட்டது).
  • சரத்து 26: ஒவ்வொரு மதப் பிரிவினருக்கும் மத விஷயங்களில் தங்கள் சொந்த விவகாரங்களை நிர்வகிக்கும் உரிமையை வழங்குகிறது.
  • சரத்து 27: ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை மேம்படுத்துவதற்கோ அல்லது பராமரிப்பதற்கோ பயன்படுத்தப்படும் வருமானத்தைக் கொண்ட வரியை அரசு விதிப்பதைத் தடை செய்கிறது.
  • சரத்து 28: முழுமையாக அரசு நிதியிலிருந்து பராமரிக்கப்படும் எந்தவொரு கல்வி நிறுவனத்திலும் மத போதனைகளைத் தடை செய்கிறது.
  • சரத்து 29: சிறுபான்மையினர் தங்களின் தனித்துவமான மொழி, எழுத்து அல்லது கலாச்சாரத்தைப் பாதுகாக்க முடியும் என்பதை உறுதி செய்வதன் மூலம் அவர்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்கிறது.
  • சரத்து 30: சிறுபான்மையினருக்கு (மத அல்லது மொழி) தங்கள் விருப்பப்படி கல்வி நிறுவனங்களை நிறுவவும் நிர்வகிக்கவும் உரிமை வழங்குகிறது.
• அரசின் வழிகாட்டு நெறிமுறைகள் (Directive Principles of State Policy) (பகுதி IV):
  • சரத்து 44: இந்தியா முழுவதும் குடிமக்களுக்கு ஒரு பொது சிவில் சட்டத்தை (Uniform Civil Code – UCC) கொண்டுவர அரசு முயற்சிக்கும். இது மத அடிப்படையிலான தனிநபர் சட்டங்களுக்குப் பதிலாக ஒரு பொதுவான மதச்சார்பற்ற சட்டங்களின் தொகுப்பைக் கொண்டுவருவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
• அடிப்படைக் கடமைகள் (Fundamental Duties) (பகுதி IV-A):
  • சரத்து 51A(e): மதம், மொழி மற்றும் பிராந்திய அல்லது பிரிவு வேறுபாடுகளைக் கடந்து, இந்திய மக்கள் அனைவரிடமும் நல்லிணக்கத்தையும் பொதுவான சகோதரத்துவ உணர்வையும் மேம்படுத்துவது ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனின் கடமையாகும்.

இந்திய மதச்சார்பின்மை vs. மேற்கத்திய மதச்சார்பின்மை: ஒரு ஒப்பீட்டுப் பகுப்பாய்வு

இந்திய மதச்சார்பின்மை மாதிரி பெரும்பாலும் “நேர்மறை” அல்லது “பல-மத” மாதிரி என்று அழைக்கப்படுகிறது, இது மேற்கத்திய “எதிர்மறை” அல்லது “மதமற்ற” மாதிரிக்கு மாறானது.

நீதித்துறை விளக்கம் மற்றும் முக்கியத் தீர்ப்புகள்

அரசியலமைப்பின் மதச்சார்பற்ற நெறிமுறைகளை விளக்குவதிலும் நிலைநிறுத்துவதிலும் நீதித்துறை ஒரு முக்கியப் பங்கை ஆற்றியுள்ளது.

• கேசவானந்த பாரதி எதிர் கேரள அரசு (1973): இது நேரடியாக மதச்சார்பின்மை பற்றியது அல்ல என்றாலும், இந்த வழக்கு “அடிப்படை கட்டமைப்பு கோட்பாட்டை” (“Basic Structure Doctrine”) நிறுவியது, இது பாராளுமன்றம் அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் குணத்தை மாற்றுவதைத் தடுக்கிறது.
• எஸ்.ஆர். பொம்மை எதிர் இந்திய யூனியன் (1994): உச்ச நீதிமன்றம் மதச்சார்பின்மையை இந்திய அரசியலமைப்பின் “அடிப்படை அம்சம்” (“basic feature”) என்று அறிவித்தது. மதச்சார்பின்மைக் கொள்கைக்கு எதிராகச் செயல்படும் எந்தவொரு மாநில அரசையும் சரத்து 356-ன் கீழ் கலைக்க முடியும் என்று அது தீர்ப்பளித்தது.
• ஷா பானு பேகம் வழக்கு (1985): இந்த வழக்கு மதச்சார்பற்ற சட்டத்திற்கும் (குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் பிரிவு 125) முஸ்லிம் தனிநபர் சட்டத்திற்கும் இடையிலான மோதலை முன்னுக்குக் கொண்டு வந்தது, இது பொது சிவில் சட்டம் குறித்த தேசிய விவாதத்தைத் தூண்டியது.
• ஷாயரா பானு எதிர் இந்திய யூனியன் (2017): உடனடி முத்தலாக் (தலாக்-இ-பிதாத்) நடைமுறையை அரசியலமைப்பிற்கு முரணானது என்று உச்ச நீதிமன்றம் அறிவித்தது. இது பெண்களின் அடிப்படை உரிமைகளை (கண்ணியம் மற்றும் சமத்துவம்) நிலைநிறுத்த, மதத் தனிநபர் சட்டத்தில் இந்திய அரசு தலையிட்டதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.
• இந்திய இளம் வழக்கறிஞர்கள் சங்கம் எதிர் கேரள அரசு (2018) (சபரிமலை வழக்கு): அனைத்து வயதுப் பெண்களும் சபரிமலை கோவிலுக்குள் நுழைய நீதிமன்றம் அனுமதித்தது, அடிப்படை உரிமைகளை, குறிப்பாக பாலின சமத்துவத்தை (சரத்து 14) மீறுவதற்கு மத நடைமுறைகள் ஒரு காரணமாக இருக்க முடியாது என்று தீர்ப்பளித்தது.

தற்போதைய சூழ்நிலை மற்றும் இந்திய மதச்சார்பின்மைக்கான சவால்கள்

வலுவான அரசியலமைப்பு மற்றும் நீதித்துறை ஆதரவு இருந்தபோதிலும், இந்திய மதச்சார்பின்மை பல சவால்களை எதிர்கொள்கிறது:

• வகுப்புவாதம் (Communalism): சமூகத்தை மத அடிப்படையில் பிளவுபடுத்தும் சித்தாந்தம், இது பெரும்பாலும் சந்தேகம், வெறுப்பு மற்றும் வன்முறைக்கு வழிவகுக்கிறது. இது மதச்சார்பின்மைக்கு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தலாகும்.
• மதத்தை அரசியலாக்குதல் (வாக்கு வங்கி அரசியல் – Vote-Bank Politics): அரசியல் கட்சிகள் வாக்காளர்களைத் திரட்டுவதற்காக மத அடையாளங்களையும் உணர்வுகளையும் பயன்படுத்துவது, மதத்தை அரசியலில் இருந்து பிரிக்கும் கொள்கையை பலவீனமடைகிறது.
• பெரும்பான்மைவாதம் எதிர் சிறுபான்மையினர் திருப்திப்படுத்துதல் (Majoritarianism vs. Minority Appeasement): ஒரு தரப்பினர் மதச்சார்பின்மை “போலி-மதச்சார்பின்மை” அல்லது “சிறுபான்மையினர் திருப்திப்படுத்துதல்” ஆகப் நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதாகக் குற்றம் சாட்டும் ஒரு சர்ச்சைக்குரிய விவாதம், அதே நேரத்தில் மறு தரப்பினர் சிறுபான்மையினரை ஓரங்கட்டும் ஒரு பெரும்பான்மைவாத அரசின் எழுச்சிக்கு அஞ்சுகின்றனர்.
• பொது சிவில் சட்டம் (UCC) மீதான விவாதம்: சரத்து 44-ஐ செயல்படுத்தாதது ஒரு சவாலாக உள்ளது, சிறுபான்மையினரின் கலாச்சார அடையாளங்களைப் பாதுகாப்பதற்கும், தேசிய ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் பாலின நீதியின் இலக்கை அடைவதற்கும் இடையே ஒரு சமநிலையை ஏற்படுத்த வேண்டியதன் காரணமாக சிக்கல்கள் எழுகின்றன.
• வெறுப்புப் பேச்சு மற்றும் கும்பல் வன்முறை (Hate Speech & Mob Violence): சமூக ஊடகங்கள் மூலம் பரப்பப்படும் வெறுப்புப் பேச்சின் எழுச்சி மற்றும் மதத்தின் பெயரால் நடக்கும் கும்பல் வன்முறை சம்பவங்கள் (எ.கா., பசுப் பாதுகாவலர் வன்முறை) சமூக நல்லிணக்கத்தை அச்சுறுத்துகின்றன.
• மத மாற்றம் தொடர்பான சிக்கல்கள்: பல மாநிலங்களில் மத மாற்றத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் சட்டங்கள் சர்ச்சைக்குரியதாக மாறியுள்ளன, இது சரத்து 25-ன் கீழ் தனிநபரின் மத சுதந்திர உரிமை குறித்த கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

முன்னோக்கிய பாதை / பரிந்துரைகள்

1. நிறுவனங்களை வலுப்படுத்துதல்: அரசியலில் மதத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு எதிராகக் கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்க தேர்தல் ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கப்பட வேண்டும். வகுப்புவாத வன்முறை வழக்குகளில் காவல்துறையும் நீதித்துறையும் பாரபட்சமின்றிச் செயல்பட வேண்டும்.
2. பகுத்தறிவு மற்றும் அறிவியல் மனப்பான்மையை மேம்படுத்துதல்: சரத்து 51A(h)-ன் கீழ் உள்ள அடிப்படைக் கடமையான அறிவியல் மனப்பான்மை, மனிதாபிமானம் மற்றும் விசாரணை மற்றும் சீர்திருத்த உணர்வை வளர்ப்பது முக்கியம்.
3. கல்விச் சீர்திருத்தங்கள்: அரசியலமைப்பு விழுமியங்கள், பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் இந்தியாவின் பன்மைத்துவ வரலாறு பற்றிய விமர்சனப் புரிதலைப் புகட்ட பள்ளிக் பாடத்திட்டங்கள் சீர்திருத்தப்பட வேண்டும்.
4. வகுப்புவாத வன்முறைக்கு எதிரான சட்டங்களை இயற்றுதல்: வகுப்புவாத வன்முறையைக் கையாள ஒரு விரிவான, வலுவான மற்றும் பாரபட்சமற்ற சட்டம் தேவை.
5. மதங்களுக்கிடையேயான உரையாடலை ஊக்குவித்தல்: அடிமட்ட அளவில் வெவ்வேறு மத சமூகங்களிடையே உரையாடலையும் புரிதலையும் மேம்படுத்துவது நம்பிக்கையை வளர்க்கவும், பிளவுபடுத்தும் கதைகளை எதிர்கொள்ளவும் உதவும்.
6. மதத்தை அரசியலில் இருந்து பிரித்தல்: தேர்தல் ஆதாயங்களுக்காக மதச் சின்னங்களையும் உணர்வுகளையும் பயன்படுத்துவதைத் தவிர்க்கும் ஒரு அரசியல் ஒருமித்த கருத்தை உருவாக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
7. பொது சிவில் சட்டத்தை நோக்கி நகர்தல்: சிறுபான்மையினரை அந்நியப்படுத்தாமல் பாலின நீதி மற்றும் தேசிய ஒருங்கிணைப்பை மேம்படுத்த, பொது சிவில் சட்டத்தை நோக்கி ஒரு படிப்படியான, ஆலோசனை மற்றும் ஒருமித்த கருத்தின் அடிப்படையிலான அணுகுமுறை உதவும்.